.::سندس::.

من كه آواره ترین ابر بهارم بی تو شانه ای امن ندارم كه ببارم بی تو باد می آید و دستان تو از من دورند به زمین ریخته گل های انارم بی تو خشكم و لخت تر از آنكه كلاغان حتی خانه ای امن بسازند كنارم بی تو تازه این باد فقط باد بهار است،خودت فكر كن آخر پاییز چه دارم بی تو! نه اناری به تنم مانده،نه برگی كه مگر...

xa0 از وقتی دوست داشتنت در رگ هایم جریان گرفت، جور دیگر زنده ام ... انگار ماهی های سرخ از زیر پوستم، راه دریا را پیدا کرده اند.......